Siedzibą biblioteki jest od 1992 r. piękna, neorenesansowa willa. Wybudowana została w 1892 r. przez rejenta Włodzimierza Kulczyckiego. Usytuowana w ogrodzie, w pewnym oddaleniu od linii zabudowy ulicy, ozdobiona 4-kolumnowym portykiem, jest jedynym tego rodzaju obiektem w Radomiu.
Służyła różnym właścicielom, zanim dokładnie po 100. latach jej gospodarzem została biblioteka. Już w 1896 r. rejent Kulczycki sprzedał willę łódzkiemu Bankowi Handlowemu. W kwietniu 1898 r. bank otworzył tu swój oddział. Wówczas do budynku istniejącego dobudowano z prawej strony piętrowy budynek mieszkalny. Po pierwszej wojnie światowej siedzibę miała tu szkoła Polskiej Macierzy Szkolnej oraz Kasa Chorych, przemianowana następnie na Ubezpieczalnię Społeczną. Z kolei podczas drugiej wojny światowej Niemcy przebudowali willę (nad częścią parterową dobudowano piętro) i urządzili w niej centralę telefoniczną, a na piętrze mieszkania dla telefonistek. W 1945 r. obiekt, po przejęciu przez Skarb Państwa, został zaadaptowany na siedzibę Muzeum Miejskiego. W tym okresie rozbudowano go o część magazynową z antresolą od strony podwórza. Wreszcie w 1992 r., po generalnym remoncie i dostosowaniu wnętrz dla potrzeb czytelników, przeprowadziła się doń Wojewódzka Biblioteka Publiczna.

Formą swą willa nawiązuje do antycznej tradycji architektury podmiejskiej, zmodyfikowanej w epoce renesansu. Mieści się też w rodzimym nurcie architektury dworkowej. Jest to nieduży parterowy obiekt w kształcie litery L, dziewięcioosiowy, z dźwigającym taras portykiem o czterech kolumnach z korynckimi głowicami i dwoma półkolumnami w głębi, z balustradami tralkowymi po bokach oraz z ozdobnie obramionymi prostokątnymi oknami zwieńczonymi gzymsami i girlandami. Ten ostatni motyw zastosowano także w znajdującym się powyżej fryzie wykonanym, tak jak pozostałe ozdoby, w stiuku. Nad głównymi podrzeźbianymi drzwiami umieszczonymi w portalu znajduje się nadświetle z kutą kratownicą, z monogramem właściciela domu - WK i datą budowy - 1892.
Drzwi prowadzą do hollu z oknem “witrażowym" z malarską kompozycją floralną z około 1949 r., autorstwa arch. Eugeniusza Smidowicza. Znajdują się tu także herby Radomia i województwa sandomierskiego, a na ścianach, namalowane w 1992 r., portrety Józefa i Andrzeja Załuskich - patronów Biblioteki.
Budynek dostawiony w sąsiedztwie (po stronie wschodniej), pięcioosiowy, posiada wystrój elewacji analogiczny do znajdującego się na budynku willi oraz dwa szczyciki (jeden ozdobiony maszkaronem), dymnik i balkon z ażurowymi metalowymi ściankami, o floralnych motywach secesyjnych. Taki charakter ma także znajdująca się we wnętrzu klatka schodowa z żeliwną balustradą o motywach roślinnych, wykonaną w renomowanych Zakładach Mechanicznych Kruszyńskiego i Szultza w Sosnowcu, z kolorowymi posadzkami terakotowymi o wzorze dywanowym, geometryczno-roślinnym.